Waarom we sommige kledingstukken niet zomaar kunnen wegdoen
“5 cm, papa!”
Mijn man keek even raar op en ik grapte: “Ik geloof dat we onze kinderen afgelopen kwartaal Pokon hebben gegeven.”
Afgelopen weekend voerde ik, een beetje verlaat, weer het ritueel uit dat ik al sinds hun geboorte elk kwartaal herhaal: de kinderen opmeten en een stickertje plakken bij de juiste lengte.
Voor mijn zoon begint de plank inmiddels een probleem te worden. Die gaat namelijk maar tot 1,86 meter. Toen hij veertien jaar geleden werd geboren, leek dat nog een onvoorstelbare lengte. Inmiddels kruipt hij er steeds dichter naartoe.
Maar goed, allebei dus vijf centimeter gegroeid sinds juli.
En stiekem had ik het al gemerkt. De broeken van dochterlief werden steeds korter. En nog erger: haar lievelingstrui van Flemming is inmiddels ook te klein geworden.
De trui die ze vol trots droeg toen we samen naar zijn theatertour gingen in het Theater aan de Parade. Ik had hem zelf bedrukt met haar naam en het logo van Flemming. En nu past hij niet meer.
Een gewone vraag, een bijzonder gesprek
Later die dag sta ik met een oude bekende te praten en ze vraagt wat voor werk ik doe.
Waar de ander denkt dat dit een korte vraag is, volgt er in mijn geval vaak een wat langer gesprek. Dat ligt niet alleen aan mij (nou ja, oké, misschien een beetje dan), want ik ben inmiddels behoorlijk vaardig geworden in het uitleggen van mijn werk in één zin:
“Ik maak weer iets nieuws van kleding die heel belangrijk is voor iemand.”
Succes gegarandeerd! Ik kan inmiddels bijna een bingo beginnen met de reacties die ik krijg:
“Ik heb echt nog nóóit gehoord dat iemand dat doet.”
“Is dat niet heel verdrietig?”
“Vind je het niet heel spannend om in die kleding te knippen?”
“Wauw, wat mooi dat je dat doet!”
Negen van de tien keer beginnen mensen vervolgens driftig op Instagram te scrollen om te kijken wat ik dan precies maak. Ook deze keer.
Het is elke keer weer mooi om te vertellen over de tastbare troost die ik maak van dierbare kleding. Over hoe een knuffel, kussen of ander herinneringsproduct voor volwassenen en kinderen een persoonlijke manier kan zijn om verbonden te blijven met iemand die ze missen.
Maar...
We hoeven niet altijd iemand te missen om moeite te hebben met het wegdoen van kleding
Soms gaat het om kleding van iemand die er niet meer is. Soms zijn het de eerste kleertjes van je kind, die ineens veel te klein zijn geworden. Of die ene trui die je herinnert aan een bijzondere avond, een periode in je leven of een moment dat je graag wilt blijven koesteren.
Kleding kan zoveel meer zijn dan iets wat je aantrekt.
Er kan een verhaal aan vastzitten, een gevoel, een herinnering. Het kan je terugbrengen naar een persoon, maar ook naar een tijd waarin je leven er heel anders uitzag. Naar de tijd dat je kind nog klein was, naar een bijzondere gebeurtenis of naar een moment waarop je je heel verbonden voelde met iemand.
Soms voelt het bijna alsof je met dat kledingstuk ook een stukje van jezelf of van een bepaalde periode wegdoet.
En dan is wegdoen gewoon nog geen optie.
Dat betekent niet dat je van ieder kledingstuk iets nieuws moet maken, dan is bewaren precies wat je wilt. Misschien zit het in een doos op zolder, hangt het nog in de kast of pak je het er af en toe even bij. Er is geen vaste manier waarop je met zulke herinneringen om hoeft te gaan.
Maar soms ontstaat er na verloop van tijd wel een andere behoefte. Je wilt de kleding niet meer dragen, maar je wilt er ook geen afscheid van nemen. Je zou het fijn vinden als het een plek krijgt in je dagelijks leven, zodat je het nog kunt zien, aanraken of delen met anderen.
Dan kan het helpen om te onderzoeken welke mogelijkheden er zijn.
Een tweede leven voor kleding met een verhaal
Bij Goud onder de regenboog maak ik herinneringsproducten van kleding die voor iemand een bijzondere betekenis heeft. Denk aan een knuffel van de kleding van een overleden dierbare, een kussen van een lievelingstrui of een vlaggenlijn van de eerste kleertjes van een kind.
Het zijn heel verschillende opdrachten, met ieder een eigen verhaal.
Daarom begint mijn werk voor mijn gevoel ook niet bij de vraag wat ik van een kledingstuk kan maken, ik wil eerst begrijpen waarom juist deze kleding belangrijk is. Welke herinnering eraan vastzit, welke details iemand graag terugziet en wat diegene met het uiteindelijke product wil kunnen doen.
Soms is een bepaalde print belangrijk. Soms juist dat ene zakje, een knoop of een stukje stof dat nog precies herinnert aan hoe het kledingstuk eruitzag. En soms gaat het vooral om het gevoel dat de stof oproept.
Niet alles hoeft zichtbaar te zijn om betekenis te hebben. Maar juist door samen stil te staan bij wat iemand wil bewaren, kan er iets ontstaan dat verder gaat dan alleen een mooi product.
En die trui van Flemming?
Die gaat dus écht niet weg.
En zo ben ik opeens zelf degene die voor de vraag staat waar ik anderen regelmatig bij help: wat kun je doen met kleding die je wilt bewaren, maar die je niet meer draagt?
Ik weet nog niet precies welke vorm het gaat krijgen. Misschien wordt het iets voor mijn dochter, misschien krijgt de trui een andere bestemming. Ik wil er eerst rustig over nadenken.
Maar ik voel aan alles dat er iets mee mag gebeuren. En dat is niet omdat hij anders in de kast ligt te verstoffen, maar omdat er zoveel herinneringen aan vastzitten.
Nu alleen nog beslissen hoe die herinneringen een nieuwe plek krijgen.
Heb jij ook zo'n kledingstuk dat je nooit zomaar zou wegdoen? Ik ben benieuwd welk verhaal eraan vastzit.
En mocht je zelf kleding hebben die je graag een tweede leven wilt geven, maar nog niet precies weten hoe, dan denk ik graag met je mee!
Goud onder de Regenboog – waar herinneringen tastbaar worden.
