Herinneringsdeken van kleding van een overleden kind

Ze komen samen en houden hun jas aan. Een vader en een moeder samen met een doos vol kleding van hun zoon.
Op de doos zit een sticker met zijn naam en ze hopen dat de kleding verwerkt kan worden tot twee herinneringsdekens.

De doos op tafel

Samen zitten ze bij mij aan tafel enslaan iets te drinken af. Ze hebben echt even een stuk moeten tijden en zijn samen gekomen om de kleding af te geven. Voorzichtig  vraag ik of ze er klaar voor zijn om me te laten zien wat ze hebben meegenomen. De doos gaat open, maar ze laten het uiteindelijk  aan mij om de kleding eruit te pakken.

Wat moet zichtbaar blijven?

Bij elk kledingstuk vraag ik welke details belangrijk zijn. Wat moet terugkomen? Wat mag zichtbaar blijven?

Een zakje, een print. een versleten boord. Of juist een logo of ander merk. Ik vind het belangrijk om hier bij stil te staan. Het geeft mij een completer verhaal wat mij helpt om de dekens nog persoonlijk te maken en het zijn vaak juist die kleine dingen zijn die het meeste zeggen.

Een doos die steeds leger wordt

Dan zie ik bij vader iets gebeuren en ik weet precies wat. Ik pak namelijk elk kledingstuk uit de doos en leg het in een andere bak.

De meegenomen doos wordt steeds leger. Daarom benoem ik wat ik zie — en dat blijkt raak.

Soms helpt het als iemand anders hardop zegt wat er voelbaar is. En terwijl hij zijn tranen wegslikt, zegt zij: “Het voelt alsof we weer een stukje achterlaten.” En ik snap dat zo goed.

We zijn even stil.

Het moment van loslaten

Als ze opstaan zeg ik: “Zullen we de doos maar hier laten? Het is wel heel naar om met een lege doos naar huis te gaan. Ik zal hem weer vullen als de dekens klaar zijn.”

Ze knikken en ik denk: wat fijn dat ik hen straks weer een volle doos mag meegeven.

Een doos die eerst leger werd, maar straks gevuld is met twee herinneringsdekens.

Van kleding naar tastbare herinnering

Elke herinneringsdeken begint op deze manier. Met een doos. Met kleding en met een verhaal.

Het maken zelf is technisch, maar het moment bij mij aan tafel is minstens zo belangrijk.

Wil je weten wat mogelijk is?

Misschien staat er bij jou ook een doos met kleding die je niet kunt wegdoen. Weet dat je welkom bent. In alle rust en op jouw tempo.